God's Lonely Man

•  (undated as an essay) Excerpt:

  "The whole conviction of my life now rests upon the belief that loneliness, far from being a rare and curious phenomenon, peculiar to myself and to a few other solitary men, is the central and inevitable fact of human existence. When we examine the moments, acts, and statements of all kinds of people -- not only the grief and ecstasy of the greatest poets, but also the huge unhappiness of the average soul…we find, I think, that they are all suffering from the same thing. The final cause of their complaint is loneliness."

  
  --Thomas Wolfe
  

Tuwid Nga Ba Ang Nilalandas? *

           Kung babalikan ang nakaraan, totoong malaki ang gampaning naitulong ng ating wikang pambansa sa pagkakaisa at pagtatagumpay ng ating pakikipag-ugnayan sa iba pang mga Pilipino. Ang mga hidwaan at sigalot ay natapos bagamat ang usapin sa Mindanao ay hindi pa rin magpahanggang ngayon nareresolba dahil sa pulitika.

            Dumako tayo sa pulitika kung saan ang huling parirala ay akmang-akma. Tuwid na Landas. Paano nga ba makakamit ang kasaganahan at kaayusan kung ang ipinangangalandakang tuwid na landas ay hungkag at moro-moro. Masarap pakinggan ang linyang tuwid na landas kung nagagawa ng rehimeng US-Aquino. Ang usapin lamang sa pamamahagi ng lupa ng Hacienda Luisita sa mga magsasaka nito ay isang kongkretong batayan na upang masabing nasa bakubako at likulikong landas ang ating lipunan, hindi pa kasama riyan ang kabikabila at maya’t mayang pagtaas ng presyo ng langis at bilihin samantalang ang sahod ng mga manggagawa ay nananatiling  panawid-gutom lamang.

            Paliitin natin ang sakop ng diskusyon, kung ang pinakamataas na pinuno ng ating bansa ay hindi kayang ituwid ang landas ng lipunang  Pilipino, paano pa kaya ang namumuno sa isang eskuwelahan kung saan hindi naisip ang salitang konsiderasyon. Paano itutuwid ang landas ng eskuwelahan kung mismong polisiya o patakarang pinaiiral ay dispalinghado? Hindi ko lubos maisip kung paanong hindi puwedeng ayusin ang lugar na pagdarausan ng pagdiriwang dahil walang maintenance nang araw na iyon, kokonsumo ng kuryente, at baka raw makasira ng gamit ng eskuwelahan ang mga bata na magpapraktis ng kanilang presentasyon. Nakatatawang isipin, mabigat ang dahilan.

            Nagtiis na lamang ang mga bata sa mainit na parking lot at canteen. Buti na lang at hindi umulan, kung hindi lahat kami ay nasa ospital ngayon at nagdedeliryo. Kumirot tuloy sa isip ko na binabayaran ng mga bata ang koryenteng nagagamit ng eskuwelahan kasama na rito ang pasahod sa maintenance. Bakit ipinagkait? Masarap ngumiti at tumawa kapag ganyan ang nangyayari sa paligid.

            Tuwid na Landas. Tuwid nga ba ang nilalandas? Tabi-tabi po! Maraming Salamat. 



* binigkas sa araw ng pagdiriwang ng buwan ng wika sa STI COLLEGE Quezon Avenue

Sinulid *

Tuwangtuwa siya sa kanyang pamangkin
Arawaraw niya itong ipinagpapaalam
sa magulang nito na kakargahin niya't
lalaruin.

Nang magka-asawa siya't mabuntis
Pinangarap niyang maging tulad ng kanyang
pamangkin: bibo, masayahin at malusog
ang kanyang isisilang na anak.

Lahat ng bilin ng doktor sa kanya ay kanyang
sinusunod: uminom ng vitamins, gatas,
huwag magpupuyat at magpapagod
nang hindi malaglag ang kanyang anak
at magkaroon ng diperensiya.

Ngayong kabuwanan na niya,
dinoble niya 'ika nga ang kanyang pag-iingat
at pag-aalaga sa sarili at sa dinadalang sanggol.

Ang kanyang asawa na nagtatrabaho sa pagawaan ng sigarilyo
ay madalas na nag-uuwi ng mga prutas
at kung anuanong pinaglilihian niyang pagkain.

Humilab ang kanyang tiyan.
Nataong wala ang kanyang asawa't nasa trabaho
Buti na lamang at naroon ang kanyang
ina para tumingin sa kanya.
Isinugod siya sa ospital pagkat
nararamdaman niyang manganganak na siya.

Nang siya'y magising,
 wala sa kanyang tabi ang kanyang anak.
Sumigaw siya.

Ang anak ko! Nasa'n ang anak ko?

Dumating ang kanyang asawa mula sa trabaho nito.
Lumuluha't nababaklang sinabi sa kanya:

Patay ang anak natin. Patay siya.

Lumapit ang nars kargakarga ang patay
niyang anak.


May tahi ng sinulid sa leeg...


* alay sa mga sanggol na naputulan ng leeg dahil sa kapabayaan ng mga duktor

Tugma*

           Ikasiyam ng Hunyo nang
magsama ang dalawang nilalang
           na pinagtugma
  ng pait at kirot ng nakaraan.

  Ilang beses na nga bang umindak 
        ang ating mga katawan 
             sa lambong ng dilim at pusok?


Ilang beses na nga bang sinalunga
          natin ang pangamba 
   na mahuli sa ritwal na ating idinaraos
                  kapiling ang mabango't malambot
    na kumot at banig 
na hinabi ng bihasang mga kamay?


          Ilang beses na nga bang gumapang 
   ang mga kamay sa sinasambang
               katuparan ng katawan?

           Ikasiyam ng Hulyo,
isang buwan na tayong patungo
   sa walang-limitasyong-pag-iibigan.

Sa puso't isip, bawat araw
          na lumilipas, lagi't laging
magbabanyuhay ang ating pagmamahal
        sa isa't isa tulad ng pagkakapareha
                   ng puto't dinuguan.


*Happy Monthsary sa iyo Mahal ko!

Putang ina Mo! (mamamatay ka, wag kang magpapakita!)

Wag sanang tayo' magtagpo
         magtama ang ating mga mata
       sa kung saan mang lugar o
           ano mang pagkakataon o
                okasyon.

Wag sanang pahintulutan
  ng Diyos na tayo'y magtagpo
          makita ko
       hilatsa ng pagmumukha mo.

           Magbabalik-nakaraan lamang
     mga kawalang-hiyaan
                at pananamantala mo
sa minamahal ko.

        Ang mga araw,
               linggo,
         buwan
             at mga taon
     ng kalbaryo
sa piling mo ng minamahal ko.

   Pagkat may susulak sa aking dugo,
      kalamnan 
           at mga ugat,
sa utak 
         at isip ko
na magdidikta ng iyong
      kamatayan.

  Putang ina mo!
                       Wag kang magpapakita sa akin,
    papatayin kita tulad ng pagpatay
                  mo sa kinabukasan at puso
  ng iniibg at minamahal ko!

Panginorin

 Natatakot akong ang
             maaliwalas na langit
      ay mawala
              at palitan ng mapanglaw,
        malungkot
na
        panginorin...

Lambong

         Kung ako'y lambong
                ng mapanubok,        
                          walang-awang
    panahon, ayoko nang magising
         at mag-isip
                ng tama
                         at mali,
                                ng mabuti
                         at masama,
                 ng maganda 
         at pangit

pagkat ako
           ay masaya,
                    maligaya
sa piling
               ng aking pangarap
na            
        langit....